Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
अंतःशुद्धिविहीनस्तु देवपूजापरो यदि । तमेव दैवतं हंति नरकं च प्रपद्यते ॥ ४ ॥
aṃtaḥśuddhivihīnastu devapūjāparo yadi | tameva daivataṃ haṃti narakaṃ ca prapadyate || 4 ||
Se alguém carece de pureza interior e, ainda assim, se dedica ao culto ritual da Deidade, na verdade ofende essa mesma Deidade (sua adoração torna-se falta) e cai no inferno.
Sanatkumara (in instruction to Narada, emphasizing inner purity in worship)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
It teaches that inner purification is primary; external worship without antaḥśuddhi turns into spiritual fault (aparādha) and leads to negative karmic results rather than merit.
It frames bhakti as sincerity and purity of heart, not mere performance—true devotion requires inner cleansing so that worship becomes honoring the deity rather than insulting the sacred through hypocrisy.
It indirectly highlights Kalpa (ritual discipline) by stressing that correct worship is not only procedural but also requires inner śauca (purity), aligning ritual practice with ethical-spiritual qualification.