Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
देवयज्ञो भूतयज्ञः पितृयज्ञस्तथैव च । नृपज्ञो ब्रह्मयज्ञश्च पंचयज्ञान्प्रचक्षते ॥ ७६ ॥
devayajño bhūtayajñaḥ pitṛyajñastathaiva ca | nṛpajño brahmayajñaśca paṃcayajñānpracakṣate || 76 ||
Declaram que os cinco yajñas são: deva-yajña (sacrifício aos deuses), bhūta-yajña (oferta aos seres vivos), pitṛ-yajña (rito aos antepassados), nṛpa-yajña (dever para com o rei/a sociedade) e brahma-yajña (sacrifício do estudo e do ensino sagrados).
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It defines the pañca-yajñas as a complete framework of daily dharma—honoring gods, beings, ancestors, society, and sacred knowledge—so a householder’s life becomes a continuous, purifying sacrifice.
By placing deva-yajña and brahma-yajña among the core daily duties, it supports devotion through worship and sacred recitation/study—practices that steady the mind in reverence and remembrance of the Divine.
Brahma-yajña points directly to svādhyāya (study/recitation) and correct transmission of Vedic texts, which relies on Vedāṅga disciplines such as Śikṣā (phonetics) and Vyākaraṇa (grammar) for accurate chanting and understanding.