Dharmopadeśa-Śānti: Rules of Impurity, Expiations, and Ancestor Rites
न चैते प्रव्रत्यवसिताः सर्वलोकबहिष्कृताः । चान्द्रायणेन शुद्ध्यंन्ति तत्पकृच्छ्रद्वयेन वा ॥ २२ ॥
na caite pravratyavasitāḥ sarvalokabahiṣkṛtāḥ | cāndrāyaṇena śuddhyaṃnti tatpakṛcchradvayena vā || 22 ||
E essas pessoas não devem ser consideradas como permanentemente caídas de suas observâncias do dharma, nem tratadas como banidas de toda a sociedade. Elas se purificam, seja cumprindo o voto de Cāndrāyaṇa, seja realizando as duas penitências de Pakṛcchra prescritas para essa falta.
Suta (narrating the teaching in the Purāṇic discourse)
Vrata: Cāndrāyaṇa; (two) Kṛcchra penances (pakṛcchra-dvaya)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
It teaches that ritual or moral lapses need not lead to permanent spiritual condemnation; prescribed prāyaścitta (like Cāndrāyaṇa or Pakṛcchra) restores purity and dharmic standing.
By emphasizing restoration rather than permanent exclusion, it supports continued eligibility for worship and devotion after atonement—implying that sincere corrective practice keeps one fit for bhakti and dharma.
Kalpa (ritual procedure) is implied: it references specific expiatory vratas—Cāndrāyaṇa and Pakṛcchra—showing how dharma is applied through regulated vows and penances.