Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
तन्निशम्य बलिं प्राह विष्णुः सर्वशरीरभृत् । आसन्नभ्रष्टराज्यस्य वैराग्यं जनयन्निवा ॥ १६ ॥
tanniśamya baliṃ prāha viṣṇuḥ sarvaśarīrabhṛt | āsannabhraṣṭarājyasya vairāgyaṃ janayannivā || 16 ||
Ao ouvir isso, Viṣṇu—o Sustentador que ampara todos os seres corporificados—falou a Bali, como se nele despertasse o vairāgya, pois seu reino estava prestes a se perder.
Narrator (Purāṇic narrator describing Viṣṇu’s action)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
It shows Viṣṇu guiding a devotee (Bali) not merely through events, but through inner transformation—turning impending worldly loss into vairāgya, a key doorway to mokṣa.
Bhakti here is portrayed as Viṣṇu’s compassionate governance of the devotee’s life: He speaks in a way that loosens attachment to power and possession, deepening surrender and God-centeredness.
No specific Vedāṅga technique is taught directly in this verse; the practical takeaway is dharma-oriented discernment—recognizing impermanence of royal fortune and cultivating vairāgya as a disciplined spiritual practice.