Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ततस्रयोऽनुदात्तेतः पूङाद्याः परिकीर्तिताः । हृपरस्मैपदी चात्मनेभाषास्तु गुपात्रयः ॥ ३२ ॥
tatasrayo'nudāttetaḥ pūṅādyāḥ parikīrtitāḥ | hṛparasmaipadī cātmanebhāṣāstu gupātrayaḥ || 32 ||
Depois, declara-se que as três classes que começam por “pūṅ-” são anudātta (com acento grave). E o grupo de raízes que começa por “hṛ-” é Parasmaipada; ao passo que os três grupos “gu-” são ditos Ātmanepada (uso da voz média).
Narada (instructing in a technical Vyakarana-style enumeration within the Moksha Dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It links liberation-oriented Dharma with precision in sacred speech: correct accent (anudātta) and correct verb-voice (parasmaipada/ātmanepada) preserve mantra integrity, which the tradition treats as essential for effective study and disciplined practice.
Indirectly: Bhakti is strengthened when hymns and names are recited correctly. This verse supports devotion by emphasizing the technical safeguards (accent and verbal usage) that keep scriptural recitation faithful.
Vedāṅga knowledge of Śikṣā (phonetics/accents like anudātta) and Vyākaraṇa (verb classification into Parasmaipada and Ātmanepada) is highlighted through a list-style rule for correct linguistic application.