Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
ञित्स्वरितेतश्च उभे यक्च स्याद्भावकर्मणोः । सौकर्यातिशयं चैव यदाद्योतयितुं मुने ॥ ८२ ॥
ñitsvaritetaśca ubhe yakca syādbhāvakarmaṇoḥ | saukaryātiśayaṃ caiva yadādyotayituṃ mune || 82 ||
E os marcadores gramaticais ñit e svarita, bem como ambas as formas de yaK, são usados com referência tanto a bhāva (estado/ação) quanto a karman (objeto/ato), para indicar com clareza—ó muni—uma nuance excepcional de facilidade e fluidez na expressão.
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/śāstra mode)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that precise śāstric expression—through correct grammatical markers and accents—supports clarity in conveying dharma and liberating knowledge (mokṣa-oriented teaching).
Indirectly: accurate pronunciation and grammatical intent preserve the meaning of mantras and hymns, which safeguards authentic Viṣṇu-bhakti practice and transmission.
Vedāṅga disciplines of Vyākaraṇa (grammar: markers like ñit/yaK) and Śikṣā (phonetics: svarita accent) are highlighted to indicate intended meaning such as bhāva vs. karman with greater clarity.