यत्राभ्युदयशालासु मोदन्ते श्राद्धदायिनः यांश् च देवासुरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः //
yatrābhyudayaśālāsu modante śrāddhadāyinaḥ yāṃś ca devāsuragaṇā gandharvāpsarasāṃ gaṇāḥ //
Ali, nos salões destinados aos ritos auspiciosos, alegram-se os que oferecem o Śrāddha; e ali também se deleitam as hostes de deuses e asuras, e as companhias de Gandharvas e Apsaras.
This verse does not address Pralaya directly; it highlights sacred, auspicious ritual spaces where merit-bearing acts like Śrāddha generate a spiritually attractive atmosphere even for celestial beings.
It supports the householder’s dharma of performing Śrāddha and maintaining proper venues for auspicious rites; such acts are portrayed as joy-giving and merit-producing, reinforcing social-religious responsibility upheld by rulers and householders alike.
Ritually, it points to the abhyudaya-śālā—an auspicious ceremonial hall—as a proper setting for Śrāddha; architecturally, it implies designated, ritually pure spaces within a settlement/house where rites are performed according to tradition.