विधिस्तोत्रं तथा हौत्रं पूर्ववत्सम्प्रवर्तते द्रव्यस्तोत्रं गुणस्तोत्रं कर्मस्तोत्रं तथैव च //
vidhistotraṃ tathā hautraṃ pūrvavatsampravartate dravyastotraṃ guṇastotraṃ karmastotraṃ tathaiva ca //
Do mesmo modo, o stotra que estabelece o rito (vidhi-stotra) e a recitação sacerdotal (hautra) prosseguem como anteriormente descrito; e assim também os stotras acerca das substâncias da oferenda (dravya), das qualidades (guṇa) e das ações rituais (karma).
This verse does not describe pralaya directly; it classifies types of ritual hymns and indicates that their performance follows an already-established procedure.
It supports dharmic duty by emphasizing orderly performance of rites—knowing which hymns apply to procedure (vidhi), priestly recitation (hautra), substances (dravya), qualities (guṇa), and actions (karma) helps a householder or patron-king sponsor sacrifices correctly.
Ritually, it outlines a taxonomy of stotras used in worship and yajña, including the hotṛ-linked recitation; this is foundational for correct temple/ritual execution even when performed within a consecrated space.