शिष्टा यस्माच्चरन्त्येनं मनुः सप्तर्षयश्च ह मन्वन्तरेषु सर्वेषु शिष्टाचारस्ततः स्मृतः //
śiṣṭā yasmāccarantyenaṃ manuḥ saptarṣayaśca ha manvantareṣu sarveṣu śiṣṭācārastataḥ smṛtaḥ //
Porque as pessoas cultas e exemplares o praticam, e porque Manu e os Sete Sábios de fato o seguem em cada Manvantara, por isso é lembrado como śiṣṭācāra — a conduta costumeira dotada de autoridade.
It does not describe Pralaya directly; it emphasizes continuity of dharma across cosmic cycles (Manvantaras), implying that righteous norms persist even as ages change.
It defines a practical standard for duty: rulers and householders should model their conduct on śiṣṭācāra—what exemplary, learned people uphold—validated by Manu and the Saptarishis as a reliable guide when moral questions arise.
No specific Vāstu or ritual procedure is stated, but the principle supports Vāstu/ritual manuals in practice: correct temple-building or rite-performance is confirmed by śiṣṭācāra—established expert tradition—alongside scriptural injunctions.