मल्लिकाजातिपुष्पाद्यैर् गन्धधूपाधिवासितैः पञ्चेन्द्रियसुखैर्नित्यं समैः सत्पुरुषैरिव //
mallikājātipuṣpādyair gandhadhūpādhivāsitaiḥ pañcendriyasukhairnityaṃ samaiḥ satpuruṣairiva //
Que seja continuamente tornado aprazível pelos prazeres dos cinco sentidos—impregnado de fragrância e de fumo de incenso, com flores de mallikā (jasmim), jāti e outras—equilibrado e harmonioso, como se estivesse na companhia de nobres homens de ânimo equânime.
It does not describe Pralaya directly; instead, it teaches how a sacred or auspicious space should be maintained—harmonized through sensory purity (flowers, fragrance, incense) as part of orderly ritual culture.
It supports the dharmic duty of maintaining clean, auspicious, and uplifting environments—especially in worship spaces—using regulated sensory enjoyments (pañcendriya-sukha) that are “sama” (balanced), not indulgent.
It implies Vastu/ritual standards for consecrated spaces: continuous perfuming (gandha), incense (dhūpa), and floral offerings (mallikā, jāti, etc.) to create a harmonious atmosphere suitable for worship and sanctity.