Adhyaya 93 — The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)
संदर्शनार्थमम्बायाः नदीपुलिनसंस्थितः ।
स च वैश्यस्तपस्तेपे देवीसूक्तं परं जपन् ॥
saṃdarśanārtham ambāyā nadī-pulina-saṃsthitaḥ /
sa ca vaiśyas tapas tepe devī-sūktaṃ paraṃ japan
Para obter a visão (darśana) da Mãe Devī, estabelecido à margem de um rio, aquele mercador praticou austeridades, repetindo o hino supremo à Deusa.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Spiritual pursuit is framed as experiential (‘darśana’) rather than merely conceptual. Discipline (tapas) and sustained remembrance (japa) are presented as legitimate means for direct encounter with the Divine.
This is ritual-practice instruction embedded in narrative, not a pancalakṣaṇa category.
Riverbank imagery suggests liminality—between settled life and renunciation. ‘Devī-sūkta’ implies mantra as the vibrational bridge by which Śakti becomes perceptible (pratyakṣa).