Adhyaya 50 — Mind-Born Progeny, Svayambhuva Manu’s Lineage, and Brahmā’s Ordinance to Duḥsaha (Alakṣmī’s Retinue)
अब्रह्मचारिणाधीतमिज्या चाविदुषा कृता ।
तपोवने ग्राम्यभुजां तथैवानिर्वजितात्मनाम् ॥
abrahmacāriṇādhītam ijyā cāviduṣā kṛtā | tapovane grāmyabhujāṃ tathaivānirvajitātmanām ||
«O saber adquirido por quem não guarda continência, o sacrifício realizado por um ignorante, e a vida de penitência na floresta por aqueles que ainda comem alimento “como de aldeia” (indulgente), bem como por quem não purificou a mente—(tudo isso é defeituoso).»
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bibhatsa", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Scriptural learning and ritual are not merely technical acts; they require inner discipline (brahmacarya, śuddhi). Ascetic settings (tapovana) do not sanctify a person who retains indulgent habits and an unpurified mind.
Ethical-ritual instruction ancillary to Purāṇic narrative; not a direct instance of the five hallmark topics, but supportive of ‘dharma’ exposition often embedded in vaṃśānucarita narratives.
The verse encodes the principle that mantra/vidyā without containment of desire becomes ‘leaky’—power dissipates. ‘Tapovana + grāmya-bhoga’ is a symbol of mixed (saṅkīrṇa) intention that blocks spiritual fruition.