(हिडिम्बं च बकं चैव किर्मीरं च जटासुरम् । हत्वा निष्कण्टकं चक्रेडरण्यं सवर्त: सुखम् ।।) इन्होंने ही हिडिम्ब, बकासुर, किर्मीर और जटासुर-को मारकर वनको सर्वथा निष्कण्टक और सुखमय बनाया था। यश्चासीदश्वबन्धस्ते नकुलो5यं परंतप: । गोसड्ख्य: सहदेवश्न माद्रीपुत्रो महारथौ,और ये शत्रुओंको संताप देनेवाले नकुल जो अबतक आपके यहाँ अश्वशालाके प्रबन्धक रहे हैं और ये सहदेव हैं, जो गौओंकी सँभाल करते आये हैं। ये दोनों (हमारी माता) माद्रीके पुत्र एवं महारथी वीर हैं। उत्तम शृंगार, सुन्दर वेष और आभूषणोंसे सुशोभित ये दोनों भाई बड़े ही रूपवान् और यशस्वी हैं। भरतवंशियोंमें श्रेष्ठ ये नकुल-सहदेव युद्धमें सहस्रों महारथियोंका सामना करनेमें समर्थ हैं
arjuna uvāca | hiḍimbaṃ ca bakaṃ caiva kirmīraṃ ca jaṭāsuram | hatvā niṣkaṇṭhakaṃ cakrur araṇyaṃ sarvataḥ sukham ||
Arjuna disse: “Depois de matarem Hiḍimba, Bakāsura, Kirmīra e Jaṭāsura, tornaram a floresta inteiramente sem espinhos—segura do terror por todos os lados—e, assim, um lugar de descanso. Ao recordar tais feitos, Arjuna ressalta que a força dos Pāṇḍavas não é mera proeza, mas um poder protetor exercido para o bem de outros: remover ameaças, restaurar a segurança e sustentar a ordem do dharma mesmo em meio à adversidade.”
अर्जुन उवाच
Power is validated by its dharmic use: removing fear and harm from society. The verse frames heroism as protection—making a dangerous space ‘thornless’—rather than violence for its own sake.
Arjuna is identifying and praising the Pāṇḍavas by recalling their earlier feats in the forest—especially the slaying of rākṣasas—arguing that such warriors are capable of securing safety and order.