Shloka 34
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
उस समय यतिको अपने आश्रमपर आया हुआ देख धर्मको जाननेवाली जनकनन्दिनी सीता फल-मूलके भोजन आदिके अतिथिसत्कारके लिये उसे निमन्त्रित किया ।। अवमन्य तत: सर्व स्वरूपं प्रत्यपद्यत । सान्त्वयामास वैदेहीमिति राक्षसपुजड्भव:,राक्षसराज रावण सीताकी दी हुई उन सभी वस्तुओंकी अवहेलना करके अपने असली रूपमें प्रकट हो गया और विदेहराजकुमारीको इस प्रकार सान्त्वना देने लगा--
tadā yatiṃ svāśrame samāyātaṃ dṛṣṭvā dharmajñā janakanandinī sītā phala-mūla-bhojanādibhir atithi-satkārārthaṃ tam āmantrayām āsa || avamanya tataḥ sarvaṃ svarūpaṃ pratyapadyata | sāntvayām āsa vaidehīm iti rākṣasa-puṅgavaḥ || rākṣasa-rājo rāvaṇaḥ sītayā dattāḥ sarvā vastūn avajñāya nijam eva svarūpaṃ prakaṭīkṛtya videha-rāja-kumārīṃ tathā sāntvayituṃ pravavṛte—
Então, vendo um asceta chegar ao seu eremitério, Sītā—filha de Janaka e conhecedora do dharma—convidou-o a receber a hospitalidade devida ao hóspede, oferecendo frutos, raízes e outros alimentos simples. Mas ele desprezou tudo, desfez o disfarce e revelou sua verdadeira forma. Assim Rāvaṇa, rei dos rākṣasas e o mais eminente entre eles, após rejeitar com desdém tudo o que Sītā oferecera, começou a dirigir-se à princesa de Videha com palavras que pretendiam “consolá-la”.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights atithi-dharma—honoring a guest—as a hallmark of righteousness, embodied by Sītā. It also shows how adharma operates through deceit: the disguised intruder rejects hospitality and reveals his true nature, underscoring that contempt for dharmic norms signals moral corruption.
A figure arrives at the hermitage in the guise of an ascetic. Sītā dutifully offers simple forest hospitality. The visitor scorns her offerings, drops the disguise, reveals himself as Rāvaṇa, and begins speaking to Sītā in a manipulative, ‘consoling’ manner.