Shloka 24
Duryodhana’s Account of Gandharva Defeat and the Pandavas’ Intervention (दुर्योधनवर्णितो गन्धर्वसंग्रामः)
कृतं मताक्षेण यथा न साधु साधुप्रवृत्तेन च पाण्डवेन । मया च दुष्पुत्रवशानुगेन तथा कुरूणामयमन्तकाल:,'द्यूतप्रेमी शकुनिने जूआ खेलकर कदापि अच्छा नहीं किया। साधुतामें लगे हुए युधिष्ठिरने भी जो उसे तत्काल नहीं मार डाला, यह भी अच्छा नहीं किया। इसी प्रकार कुपुत्रके वशमें पड़कर मैंने भी कोई अच्छा काम नहीं किया है। इसीका फल है कि यह कौरवोंका अन्तकाल आ पहुँचा है
Vaiśampāyana uvāca— kṛtaṃ matākṣeṇa yathā na sādhu sādhupravṛttena ca pāṇḍavena | mayā ca duṣputravaśānugena tathā kurūṇām ayam antakālaḥ ||
Disse Vaiśampāyana: “O que foi feito pelo de olhos de dados (Śakuni) não foi de modo algum bom; e nem mesmo pelo Pāṇḍava, embora devotado à conduta justa, foi bom—pois não o abateu de imediato. Eu também, tendo cedido ao domínio de um filho perverso, nada fiz de bom. Como consequência disso, a hora da destruição para os Kurus chegou agora.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a ‘righteous’ person incurs blame when he fails to restrain or punish manifest wrongdoing at the right time; yielding to immoral influence (such as a wicked son) leads to collective ruin, culminating in the destruction of a whole lineage.
The speaker reflects on the dice episode: Śakuni’s gambling-driven act was improper; Yudhiṣṭhira, though virtuous, is faulted for not stopping the wrong decisively; and the elder (implied Dhṛtarāṣṭra) confesses his own failure in submitting to his son’s influence—together presented as causes for the impending end of the Kurus.