धर्मव्याधोपदेशः
Dharma-vyādha’s Instruction on Śiṣṭācāra and Dharma
स्वाध्यायेन कर्शितं ब्रह्माचारिणं_ मां विद्धि | तपसा दमेन युक्तमाचार्यस्याप्रतिकूलभाषिणम् | एवं युक्तमपापं मां विद्धि,“मुझे ब्रह्मचारी समझिये। मैंने वेदोंका स्वाध्याय करते हुए अपने शरीरको दुर्बल किया है। मैं तपस्वी और जितेन्द्रिय हूँ। आचार्यके प्रतिकूल कभी कोई बात नहीं करता। इस प्रकार मुझे योगयुक्त और निष्पाप जानिये
svādhyāyena karśitaṁ brahmacāriṇaṁ māṁ viddhi | tapasā damena yuktaṁ ācāryasyāpratikūlabhāṣiṇam | evaṁ yuktam apāpaṁ māṁ viddhi |
Mārkaṇḍeya disse: “Sabe que sou um brahmacārin, um estudante celibatário, emagrecido pelo constante autoestudo védico. Sou disciplinado pela austeridade e pelo autocontrole, e jamais falo de modo contrário ao meu mestre. Assim, entende-me como alguém firme na disciplina do yoga e livre de pecado.”
मार्कण्डेय उवाच
Ethical authority is grounded in disciplined practice: sustained Vedic study (svādhyāya), austerity (tapas), self-restraint (dama), and respectful, non-oppositional speech toward one’s teacher. These together are presented as marks of purity and yogic steadiness.
Mārkaṇḍeya identifies and legitimizes himself by describing his ascetic student-life and conduct—emphasizing celibacy, rigorous study, controlled senses, and deference to his preceptor—so that the listener accepts him as a trustworthy, sinless speaker.