Shloka 32
इन्द्रद्युम्नोपाख्यानम्
Indradyumna Upākhyāna: On Kīrti, Smṛti, and Restoration
परिग्रहं करिष्यन्ति मायाचारपरिग्रहा: । समाह्दयन्त: कौन्तेय राजान: पापबुद्धयः,उनके शारीरिक बल और पराक्रम क्षीण हो जायँगे। वे उद्ण्ड होकर लोभ और मोहमें डूबे रहेंगे। वैसे ही लोगोंकी चर्चा करने और उनसे दान लेनेमें प्रसन्नताका अनुभव करेंगे। कपटपूर्ण आचारको अपनाकर वे दुष्टोंके दिये हुए दानको भी ग्रहण कर लेंगे। कुन्तीनन्दन! पापबुद्धि राजा एक-दूसरेको युद्धके लिये ललकारते हुए परस्पर एक-दूसरेके प्राण लेनेको उतारू रहेंगे और मूर्ख होते हुए अपनेको पण्डित मानेंगे। इस प्रकार युगान्तकालके सभी क्षत्रिय जगतके लिये काँटे बन जायँगे
parigrahaṃ kariṣyanti māyācāra-parigrahāḥ | samāhvayantaḥ kaunteya rājānaḥ pāpa-buddhayaḥ ||
Disse Mārkaṇḍeya: “Ó filho de Kuntī, reis de entendimento pecaminoso—dados à cobiça e a agarrar riquezas por meio de conduta enganosa—tornar-se-ão ávidos por tomar posses. Desafiar-se-ão uns aos outros ao conflito, movidos por motivos corruptos. Nesse tempo, os governantes abandonarão a contenção justa, e seu mando será para o mundo fonte de dano, não de proteção.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
When rulers become driven by parigraha (grasping) and māyā-ācāra (deceitful conduct), they lose the ethical purpose of kingship—protection and justice—and instead provoke conflict. The verse warns that moral corruption in leadership turns political power into social harm.
Mārkaṇḍeya is describing a degenerating age to Yudhiṣṭhira (Kaunteya), portraying future kings as greedy and deceptive, inclined to challenge one another. It forms part of a broader prophetic depiction of societal decline and the inversion of dharma.