Shloka 3
कर्ण–कृष्णसंवादः (Karṇa–Kṛṣṇa-saṃvādaḥ) — Karṇa’s Statement on Lineage, Loyalty, and the ‘Śastra-yajña’ Metaphor
धृतराष्ट्रने पूछा--संजय! राजपुत्रों तथा सेवकोंसे घिरे हुए, शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले, अप्रमेयस्वरूप, भगवान् श्रीकृष्ण जब राधानन्दन कर्णको रथपर बिठाकर हस्तिनापुरसे बाहर निकल गये, तब उन्होंने उससे क्या कहा? गोविन्दने सूतपुत्र कर्णको क्या सान्त्वनाएँ दीं? ।। उद्यन्मेघस्वन: काले कृष्ण: कर्णमथाब्रवीत् | मृदु वा यदि वा तीक्षणं तन्ममाचक्ष्व संजय,भगवान् श्रीकृष्ण कर्णको समझा रहे हैं संजय! मेघके समान गम्भीर स्वरसे बोलनेवाले भगवान् श्रीकृष्णने उस समय कर्णसे जो मधुर अथवा कठोर वचन कहा हो--वह सब मुझे बताओ
dhṛtarāṣṭra uvāca— sañjaya! rājaputraiḥ sevakaiś ca parivṛtaḥ, śatruvīrasaṃhārakaḥ, aprameyasvarūpo bhagavān śrīkṛṣṇaḥ yadā rādhānandanaṃ karṇaṃ rathopaviśya hastināpurād bahiḥ niṣkrāntaḥ, tadā tena saha kim abravīt? govindaḥ sūtaputraṃ karṇaṃ kāḥ sāntvanāḥ prādāt? udyanmeghasvanaḥ kāle kṛṣṇaḥ karṇam athābravīt— mṛdu vā yadi vā tīkṣṇaṃ tan mamācakṣva, sañjaya.
Dhṛtarāṣṭra disse: “Sanjaya, quando o bem-aventurado Śrī Kṛṣṇa—de natureza incomensurável, cercado de príncipes e servidores, destruidor dos heróis inimigos—fez Karna, filho de Rādhā, subir ao carro e saiu de Hastināpura, o que lhe disse então? Que consolações ofereceu Govinda a Karna, o filho do cocheiro? Naquele momento Kṛṣṇa, cuja voz era profunda como uma nuvem de trovão que se ergue, falou a Karna. Quer suas palavras tenham sido brandas ou cortantes—conta-me tudo, Sanjaya.”
धृतराष्ट उवाच