ततो हि वरणं कार्य द्विजानां भरतर्षभ | सर्वकामैर्यथान्यायं साधुभिश् पृथग्विधै:
tato hi varaṇaṁ kārya dvijānāṁ bharatarṣabha | sarvakāmair yathānyāyaṁ sādhubhiḥ pṛthagvidhaiḥ ||
Portanto, ó touro entre os Bhāratas, é de fato apropriado escolher e honrar os “duas-vezes-nascidos” (os brâmanes). Pessoas de índole virtuosa devem, conforme a justiça e a devida norma, venerá-los como convém, satisfazendo seus diversos desejos e necessidades por todos os meios apropriados.”
वैशम्पायन उवाच
That righteous people should act with yathānyāya—fairness and propriety—by honoring brāhmaṇas and meeting their legitimate needs, treating such support as a dharmic obligation rather than mere generosity.
Vaiśampāyana continues his instruction by stating a normative rule of conduct: the virtuous should select and honor the dvijas, offering appropriate worship and gifts in diverse forms, aligning social-religious practice with dharma.