स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
फिर उच्चस्वरसे उन सब लोगोंसे बोले--'देवताओ! जिसके कारण हमने अपने समस्त सुहृदों और बन्धुओंका हठपूर्वक युद्धमें संहार कर डाला और सारी पृथ्वी उजाड़ डाली
vaiśaṃpāyana uvāca—tata uccaiḥsvarena te sarvebhyaḥ prāha—“devāḥ! yena kāraṇena vayaṃ sarvān suhṛdo bandhūṃś ca haṭhena yuddhe nihatyākhilāṃ pṛthivīm ujjhāritavantaḥ; yaḥ pūrvaṃ mahati vane asmān mahākleśam anayat; yaś ca nirdoṣāṅgīṃ dharmaparāyaṇāṃ patnīṃ pāñcālarājakumārīṃ draupadīṃ guru-sannidhau bhari sabhāyāṃ ākṛṣya ānītavān—tena lobhinā adūradarśinā duryodhanena saha tiṣṭhan aham etān puṇyalokān prāptum icchāmi na.”
Vaiśampāyana disse: Então, erguendo a voz, falou a todos: “Ó deuses! Por causa dele, com teimosia, massacramos na guerra todos os nossos amigos e parentes e devastamos a terra inteira; ele já antes nos lançara a sofrimentos dolorosos na grande floresta; e ele arrastou nossa esposa, de membros sem mácula e devotada ao Dharma—Draupadī, princesa do rei de Pāñcāla—para a assembleia apinhada, na presença dos anciãos. Permanecendo na companhia desse Duryodhana, ganancioso e de visão curta, não desejo alcançar estes mundos celestes meritórios.”
वैशग्पायन उवाच
Heaven or merit is not desirable if it is morally compromised by association with greed and adharma. Ethical integrity and responsibility for harm done outweigh the allure of reward.
A speaker recalls Duryodhana’s key wrongs—causing the war’s devastation, the exile’s suffering, and Draupadī’s public humiliation—and declares before the gods that he does not wish to attain heavenly worlds while remaining connected with Duryodhana.