शोकाकुल-युधिष्ठिरं प्रति कुन्त्याः कालोचितोपदेशः | Kuntī’s Timely Counsel to the Grief-Stricken Yudhiṣṭhira
कुन्ती शोकपरीताजड्ी दुःखोपहतचेतना । अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनमर्थवत्
kuntī śokaparītā jaḍī duḥkhopahatacetanā | abravīn madhurābhāṣā kāle vacanam arthavat ||
Vaiśampāyana disse: Kuntī, envolta em pesar e como aturdida, com a consciência abatida pela dor, falou com voz doce, proferindo no momento oportuno palavras cheias de significado. Ao ver o heroico Yudhiṣṭhira assim, a tristeza espalhou-se por todos os seus membros; como se estivesse insensível de sofrimento, ainda assim começou a aconselhar com palavras oportunas e deliberadas.
वैशम्पायन उवाच
Even when grief overwhelms the mind, one should speak and act with kāla (timeliness) and artha (purpose). The verse highlights disciplined, meaningful counsel as a dharmic response to crisis rather than uncontrolled lamentation.
Vaiśampāyana describes Kuntī’s intense sorrow on seeing Yudhiṣṭhira’s distressed condition. Though benumbed by grief, she begins to speak gently and appropriately, preparing to offer significant guidance suited to the moment.