Shloka 16
Akṣara–Kṣara Viveka: Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda (अक्षर-क्षर विवेकः)
भवत्यल्पफलं कर्म सेवितं नित्यमुल्बणम् । अबुद्धिपूर्व धर्मज्ञ कृतमुग्रेण कर्मणा,धर्मज्ञ राजा जनक! जैसे मनसे सोच-विचारकर बुद्धिद्वारा निश्चय करके जो स्थूल या सूक्ष्म कर्म यहाँ किये जाते हैं वे यथायोग्य फल अवश्य देते हैं। उसी प्रकार हिंसा आदि उग्र कर्मके द्वारा अनजानमें किया हुआ भयंकर पाप यदि सदा बनता रहे तो उसका फल भी मिलता ही है; अन्तर इतना ही है कि जान-बूझकर किये हुए कर्मकी अपेक्षा उसका फल बहुत कम हो जाता है
bhavaty alpaphalaṁ karma sevitaṁ nityam ulbaṇam | abuddhipūrvaṁ dharmajña kṛtam ugreṇa karmaṇā ||
Ó conhecedor do dharma! Mesmo uma ação áspera, se praticada continuamente, produz algum resultado—ainda que pequeno—quando é feita sem entendimento prévio. As ações realizadas por meios ferozes (como a violência), mesmo cometidas na ignorância, amadurecem em consequências; porém seu fruto é muito menor do que o dos mesmos atos quando feitos com conhecimento e intenção deliberada.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Actions inevitably bear fruit, but intention and awareness modulate the magnitude of the result: wrongdoing done knowingly is more culpable, while the same done in ignorance yields a comparatively smaller (though still real) consequence—especially if it becomes habitual.
In Śānti Parva, Parāśara instructs King Janaka on ethical causality. He explains how repeated harsh conduct and violent acts, even when done without clear understanding, still generate karmic results, though less than deliberate wrongdoing.