मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
अगमन् बहवो मासा निधघ्नत: पक्षिणो बहून् डाकुओंके सम्पर्कमें रहनेसे गौतम भी उनके ही समान पूरा डाकू बन गया। डाकुओंके गाँवमें सुखपूर्वक रहकर प्रतिदिन बहुत-से पक्षियोंका शिकार करते हुए उसके कई महीने बीत गये
agaman bahavo māsā nidhaghnataḥ pakṣiṇo bahūn; ḍākūnāṃ saṃparkeṇa sthitvā gautamo 'pi teṣām iva samagraḥ ḍākūḥ babhūva. ḍākū-grāme sukhena nivasan pratidinaṃ bahūn pakṣiṇaḥ mṛgayamāṇaḥ tasya bahavo māsā vyatītāḥ.
Bhīṣma disse: Muitos meses se passaram enquanto ele continuava a matar inúmeras aves. Por viver na companhia de bandidos, até mesmo Gautama tornou-se inteiramente como eles — um ladrão completo. Morando com conforto na aldeia dos salteadores e caçando muitos pássaros dia após dia, deixou que vários meses se escoassem. O episódio ressalta como a convivência prolongada molda o caráter e a conduta, e como a comodidade e o hábito podem normalizar a violência e o adharma.
भीष्म उवाच
Prolonged association (saṃparka/saṅga) strongly molds one’s nature: living among wrongdoers and enjoying their comforts can normalize adharma, leading even a previously different person to adopt violent and unethical habits.
Bhishma narrates that Gautama, staying in a bandits’ village, spends months hunting and killing many birds daily; through continued contact with the bandits he becomes like them—effectively turning into a robber himself.