Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
पन्नगेभ्यो भयं तत्र विद्यते न सम पौरव । तत्रापि विधिवद् दत्त्वा विप्रेभ्यो रत्नसंचयान्
Vaiśampāyana uvāca: pannagebhyo bhayaṃ tatra vidyate na sama Paurava | tatrāpi vidhivad dattvā viprebhyo ratnasañcayān ||
Vaiśampāyana disse: “Ó descendente de Puru, naquele lugar não há qualquer medo de serpentes. Ali também, depois de oferecer devidamente aos brâmanes montes de joias segundo o rito, Balarāma partiu para o leste, onde, a cada passo, se manifestavam muitos vaus sagrados afamados, que se diz serem quase cem mil.”
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights dharmic conduct during pilgrimage: fear is dispelled in a sanctified space, and merit is reinforced through vidhivat dāna—proper, rule-governed generosity to Brahmins—showing that sacred travel is paired with ethical giving and ritual discipline.
Vaiśampāyana narrates Balarāma’s continued tīrtha-journey: at a place where serpents pose no danger, Balarāma performs prescribed gifts of jewels to Brahmins and then proceeds eastward, encountering a vast succession of famed tīrthas.