कुन्त्युवाच कथं सद्धर्मचारित्रान् वृत्तस्थितिविभूषितान् | अक्षुद्रान् दृ्भक्तांश्व दैवतेज्यापरान् सदा
kunty uvāca kathaṃ saddharmacāritrān vṛttasthitivibhūṣitān | akṣudrān dṛḍhabhaktāṃś ca daivatejyāparān sadā ||
Kuntī disse: “Como pode ser que vós —que viveis segundo o verdadeiro dharma, ornados pela disciplina e pela dignidade da reta conduta e de um caráter firme; livres de mesquinhez; devotos constantes do Divino e sempre diligentes no culto— tenhais, ainda assim, sido atingidos por esta montanha de calamidade? Que decreto perverso do Dispensador é este? Por mais que eu reflita repetidas vezes, não consigo discernir de quem partiu a má vontade que vos trouxe tão grande sofrimento.”
वैशमग्पायन उवाच
The verse highlights the ethical problem of undeserved suffering: even those established in dharma and devotion may face severe adversity. It invites reflection on fate (vidhātṛ), human agency, and the limits of moral causality in explaining misfortune.
Kuntī addresses her sons (implicitly the Pāṇḍavas), praising their righteous conduct and devotion, yet lamenting that a great calamity has fallen upon them. She wonders how such suffering could occur and cannot identify any specific ill-wisher whose malice would explain it.