धृष्टद्युम्नं युधामन्युं माद्रीपुत्री वृकोदरम् । युयुधानं च गोविन्द इदं वचनमब्रवीत्,इसके बाद गोविन्द धृष्टद्युम्न, युधामान्यु, नकुल, सहदेव, भीमसेन और सात्यकिसे इस प्रकार बोले--
dhṛṣṭadyumnaṁ yudhāmanyuṁ mādrīputrī vṛkodaram | yuyudhānaṁ ca govinda idaṁ vacanam abravīt |
Então Govinda (Kṛṣṇa) dirigiu estas palavras a Dhṛṣṭadyumna, Yudhāmanyu, aos filhos de Mādrī (Nakula e Sahadeva), a Vṛkodara (Bhīma) e a Yuyudhāna (Sātyaki).
संजय उवाच
The verse frames Krishna’s role as ethical and strategic guide: in a righteous war, even great warriors require clear instruction so that action remains aligned with dharma, disciplined leadership, and the collective aim rather than personal impulse.
Sanjaya reports that Krishna is about to speak to key Pandava leaders and allies—Dhrishtadyumna, Yudhamanyu, Nakula, Sahadeva, Bhima, and Satyaki—signaling an imminent directive or plan within the ongoing battle episode of the Karna Parva.