ततो ज्यां विनिधायान्यामभिमन्त्रय च पाण्डव: । शरैरवाकिरत् कर्ण दीप्यमानैरिवाहिभि:,तदनन्तर दूसरी डोरी चढ़ाकर पाण्डुकुमार अर्जुनने उसे भी अभिमन्त्रित किया और प्रज्वलित सर्पोंके समान बाणोंद्वारा कर्णको आच्छादित कर दिया
tato jyāṁ vinidhāyānyām abhimantrya ca pāṇḍavaḥ | śarair avākirat karṇaṁ dīpyamānair ivāhibhiḥ ||
Disse Sañjaya: Então o Pāṇḍava (Arjuna), armando outra corda no arco e consagrando-a com mantra, cobriu Karṇa com uma chuva de flechas—ardentes como serpentes—de modo que ele ficou completamente envolto. A cena ressalta o uso disciplinado, ligado ao voto, das astras sagradas na guerra: poder não é apenas força física, mas força dirigida por autocontenção treinada e por invocação devidamente sancionada.
संजय उवाच
The verse highlights that martial power in the epic is ideally governed by discipline and sanctioned knowledge: Arjuna does not merely attack, he prepares his weapon properly and invokes mantra, suggesting responsibility and trained restraint even amid lethal conflict.
Sañjaya describes Arjuna re-stringing (or fitting an additional string) and empowering it with mantra, then unleashing a dense volley of blazing arrows that envelops Karṇa, intensifying the duel’s ferocity.