घ्नतोस्तथान्योन्यमिषुप्रवेकै- रधनंजयस्याधिरयथेश्ष तत्र । उस समय वहाँ अर्जुन और कर्ण उत्तम बाणोंद्वारा एक-दूसरेको चोट पहुँचा रहे थे। उनके धनुष, प्रत्यंचा और हथेलीका संघर्ष बड़ा भयंकर होता जा रहा था और उससे उत्तमोत्तम बाण छूट रहे थे || ७३ $ ।।
sañjaya uvāca |
ghnatoḥ tathānyonyam iṣupravekair
dhanañjayasya adhiraṭheś ca tatra |
tato dhanuḥjyā sahasātikṛṣṭā
sughoṣam acchidya(t) pāṇḍavasya ||
Disse Sañjaya: Ali, Dhanañjaya (Arjuna) e o filho de Adhiratha (Karna) feriam-se mutuamente com flechas soberbas e penetrantes. Sua disputa—arco contra arco, corda contra corda e mão contra mão—tornava-se cada vez mais terrível, e dela voavam saraivadas dos melhores dardos. Então, quando o Pāṇḍava puxou a corda com força súbita, ela se rompeu com um estalo agudo e ressoante—mostrando que, na guerra, até a maestria e o valor são provados pela tensão, pelo acaso e pelas consequências implacáveis de uma inimizade escolhida.
संजय उवाच
The passage underscores the harsh truth of war: even the greatest warriors are subject to strain, sudden reversals, and the inexorable results of sustained hostility. Valor and skill operate within limits, and conflict amplifies suffering and uncertainty.
Sanjaya describes Arjuna and Karna exchanging superb arrows in a terrifying duel. In the midst of this intense contest, as Arjuna draws his bowstring forcefully, the bowstring snaps with a loud sound.