न संदधानो न तथा शरोत्तमान् प्रमुडचमानो रिपुभि: प्रदृश्यते । धनंजयास्तैस्तु शरैरविंदारिता हता निपेतुर्नरवाजिकुञ्जरा:
na sandadhāno na tathā śarottamān pramuñcamāno ripubhiḥ pradṛśyate | dhanañjayās tais tu śarair avindāritā hatā nipetur nara-vāji-kuñjarāḥ ||
Karna disse: “Os inimigos não conseguiam percebê-lo nem quando ele armava as melhores flechas no arco nem quando as soltava. E, no entanto, dilacerados pelos dardos de Dhanañjaya, homens, cavalos e elefantes, abatidos e sem vida, continuavam a cair em montes. Assim, no caos moral da batalha, a maestria de Arjuna torna-se uma força avassaladora: veloz, invisível em seu mecanismo, mas inconfundível em suas consequências.”
कर्ण उवाच
The verse highlights how disciplined skill and speed in action can be imperceptible in its process yet undeniable in its results. Ethically, it underscores the grim reality of dharma-yuddha: even rightful warfare entails irreversible suffering, and mastery in combat magnifies both responsibility and consequence.
Karna describes Arjuna’s extraordinary archery on the battlefield. Enemies cannot even see the moment Arjuna nocks or releases his arrows, but the effect is immediate: warriors, horses, and elephants, pierced by his shafts, fall dead in rapid succession.