प्रमुखे पाण्डवेयानां कुरूणां च नृशंसवत् | “इसके सिवा, कर्णने भरी सभामें पाण्डवों और कौरवोंके सामने एक क्रूर मनुष्यकी भाँति द्रौपदीके प्रति इस तरह कठोर वचन कहे थे
sañjaya uvāca | pramukhe pāṇḍaveyānāṁ kurūṇāṁ ca nṛśaṁsavat |
Disse Sañjaya: Na própria presença dos Pāṇḍavas e dos Kurus, no grande salão da assembleia, Karṇa—agindo como um homem implacável—já havia proferido palavras duras e cortantes contra Draupadī. Essa lembrança ressalta a mancha ética da humilhação pública e da fala cruel, apresentada como grave falta que aprofunda o peso moral do conflito.
संजय उवाच
Cruel speech and public humiliation are portrayed as serious adharma: words spoken in a powerful public setting can become lasting moral injuries, intensifying enmity and contributing to the ethical burden that culminates in war.
Sanjaya reminds Dhritarashtra of Karna’s earlier conduct in the royal assembly: in front of both Pandavas and Kurus, Karna spoke harshly to Draupadi. The passage functions as a retrospective moral indictment within the war narrative.