अदहत् पाण्डवीं सेनां रथाश्चवगजसंकुलाम् | मज्जन्तमप्लवे मन्दमुज्जिहीर्ष: सुयोधनम्
adahat pāṇḍavīṁ senāṁ rathāś ca vagaja-saṅkulām | majjantaṁ aplave mandam ujjihīrṣaḥ suyodhanam ||
Sañjaya disse: Ele ateou fogo ao exército dos Pāṇḍava—apinhado de carros, cavalos e elefantes—buscando erguer Suyodhana, que, sem qualquer meio de resgate, afundava indefeso na calamidade. O verso enquadra o morticínio como um ato desesperado de proteção ao próprio líder, ao mesmo tempo que adensa a escuridão moral da guerra.
संजय उवाच
The verse highlights how loyalty to a leader in crisis can drive extreme violence: the impulse to ‘save’ one’s own side may eclipse broader ethical restraint, revealing the tragic moral cost of war.
Sañjaya reports that a warrior devastates the Pāṇḍava forces—packed with chariots, horses, and elephants—motivated by the aim of rescuing Suyodhana (Duryodhana), portrayed as helplessly ‘sinking’ without any means of escape.