Shloka 116
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā govindam āyāntaṁ kṛpaṇaṁ paryadevayat |
Vaiśampāyana disse: Ao ver Govinda (Śrī Kṛṣṇa) aproximar-se, ela—tomada por uma dor impotente—lamentou em alta voz. Ao ouvir de sua chegada, Uttarā conteve as lágrimas, cessou o pranto e cobriu todo o corpo com suas vestes. Tendo por Kṛṣṇa uma compreensão reverente, centrada no Divino, seu coração se afligiu; e, com a voz embargada pela emoção, a jovem asceta começou a falar num clamor piedoso, assim—
वैशम्पायन उवाच