Adhyāya 42 — Mahābhūta–Indriya–Adhyātma-Vyavasthā
Brahmā’s Instruction on Elements and Faculties
जातस्याध्ययन पुण्यमिति वृद्धानुशासनम् | कर्मके अनेक भेद हैं
jātasya adhyayanaṁ puṇyam iti vṛddhānuśāsanam | karmake aneka bhedāḥ santi, teṣu pūjā dānaṁ ca yajñe havanaṁ ca—ete pradhānāḥ | vṛddha-puruṣāṇāṁ kathanaṁ yat dvija-kule utpannasya puruṣasya veda-adhyayanaṁ api puṇyasya karma |
Vāyu-deva disse: “Para aquele que nasce (na condição apropriada), o estudo do saber sagrado é, por si só, um ato meritório—assim instruem os anciãos. Embora as ações tenham muitas modalidades, a adoração, a dádiva e a oferta de oblações no yajña são as principais. Ainda assim, os sábios sustentam que, para um homem nascido numa linhagem de duas-vezes-nascidos, o estudo disciplinado dos Vedas também é uma obra de mérito.”
वायुदेव उवाच
The verse ranks key religious actions—worship, charity, and sacrificial oblations—as primary, while also affirming that for a twice-born person, disciplined Vedic study is itself a meritorious duty (puṇya-karma), validated by the authority of elders and tradition.
Vāyu-deva is speaking in an instructive mode, summarizing traditional ethical-religious guidance: he cites the elders’ teaching to define what counts as principal meritorious action and to emphasize the special dharma of Vedic study for those born in dvija lineages.