तदसयुक्त व्यवस्यन्ति बाला: पण्डितमानिन: । अथ चेन्मन्यसे चैकं कारणं कि भवेदिति
tad asayuktaṁ vyavasyanti bālāḥ paṇḍitamāninaḥ | atha cen manyase caikaṁ kāraṇaṁ kiṁ bhaved iti, tatpareṇaiva nānyena śakyaṁ hotasya darśanam |
Disse Bhīṣma: “Os que ainda são imaturos, mas se imaginam eruditos, chegam a conclusões mal ligadas à verdade. E se perguntas: ‘Como poderia haver uma única causa?’—sabe que a visão desse princípio supremo não se alcança por meio algum senão pelo esforço devotado em sua direção. Só quem persevera em prática disciplinada e empenho contínuo pode vê-lo; nenhum outro.”
भीष्म उवाच
Bhishma warns that self-conceit in learning leads to incoherent conclusions, and that the deepest truth—especially about an ultimate cause—requires sustained, devoted discipline and direct realization rather than mere argument or superficial certainty.
In Anushasana Parva, Bhishma continues instructing Yudhishthira on dharma and higher truth. Here he rebukes immature ‘know-it-alls’ and answers an objection about a single ultimate cause by emphasizing that such knowledge is gained through dedicated practice and realization.