Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
युक्तैयोंगवहै: सद्धिग्रीष्मे पजचतपैस्तथा । मण्डूकयोगनियतैर्यथान्यायं निषेविभि:
yuktair yogavahaiḥ saddhi grīṣme pañcatapais tathā | maṇḍūka-yoga-niyatair yathā-nyāyaṁ niṣevibhiḥ ||
Mahādeva disse: “Com as disciplinas apropriadas que conduzem ao yoga, deve-se permanecer aplicado à prática com a mente concentrada. No calor do verão, o vānaprastha exemplar deve empreender a austeridade dos cinco fogos. Deve também perseverar, segundo a regra, na observância do ‘yoga do sapo’ (maṇḍūka-yoga) ensinado nas tradições de haṭha-yoga, e usufruir ou usar o que quer que seja apenas de modo conforme à justiça e à propriedade.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Maintain one-pointedness and pursue yoga through regulated disciplines; undertake appropriate austerities (like pañcatapas for a forest-dweller) and consume or use things only in a manner consistent with nyāya—propriety, justice, and right measure.
Śiva (Mahādeva) is instructing on ascetic-yogic conduct: he outlines concrete practices—summer pañcatapas, regulated maṇḍūka-yoga—and frames them within an ethical rule of right and measured enjoyment (yathā-nyāyam).