Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
रुद्रभवत्या तु कृष्णेन जगद् व्याप्तं महात्मना । त॑ं प्रसाद्य तदा देवं बदर्या किल भारत
rudrabhavatyā tu kṛṣṇena jagad vyāptaṃ mahātmanā | taṃ prasādya tadā devaṃ badaryā kila bhārata ||
Disse Bhishma: Por aquele Krishna de grande alma—dotado do poder de Rudra—o mundo inteiro é permeado. Ó Bharata, diz-se que outrora, tendo propiciado esse deus (Mahadeva) em Badarī, Krishna obteve do Senhor de visão divina um estado de estima que supera todas as demais coisas; assim tornou-se o mais amado em todos os mundos.
भीष्म उवाच
The verse teaches that true greatness and universal influence are grounded in devotion and humility before the divine: Krishna’s pervasion of the world is linked to Rudra’s grace, obtained by sincerely pleasing Mahadeva at Badarī.
Bhishma, instructing the Bharata king (Yudhiṣṭhira), recounts a traditional account: Krishna once worshipped and pleased Mahadeva at Badarī, and from that deity received a special favor—becoming supremely dear across the worlds—thereby explaining Krishna’s extraordinary stature.