Shloka 3
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
परस्परमिवात्यर्थ गर्जन्त: सततं दिवि । संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतै:,वे परस्पर अत्यन्त गर्जना करते हुए आकाशसे निरन्तर पानी बरसाते रहे। जोर-जोरसे गर्जने और लगातार असीम जलकी वर्षा करनेवाले अत्यन्त अद्भुत जलधरोंने सारे आकाशको घेर-सा लिया था। असंख्य धारारूप लहरोंसे युक्त वह व्योमसमुद्र मानो नृत्य-सा कर रहा था
parasparam ivātyartha garjantaḥ satataṃ divi | saṃvartitam ivākāśaṃ jaladaiḥ sumahādbhutaiḥ ||
As nuvens, como se se desafiassem umas às outras, rugiam em demasia e sem cessar no céu. Aquelas vastas e maravilhosas portadoras de chuva pareciam envolver e revolver toda a abóbada celeste, derramando água sem pausa—de tal modo que os próprios céus se assemelhavam a um oceano em movimento, ondulando com incontáveis vagas em forma de correntes. No quadro narrativo, a imagem intensifica o assombro (adbhuta) e assinala um momento de poder natural avassalador que diminui a ação humana, lembrando que dharma e destino se desdobram em escala cósmica.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse primarily teaches through imagery: human affairs occur within a vast, overpowering cosmos. The relentless thunder and rain evoke awe and humility, suggesting that dharma and destiny are framed by forces far greater than individual will.
Pitāmaha describes an extraordinary storm: clouds roar as if competing with each other, continuously filling and churning the sky and pouring heavy rain, making the heavens resemble a surging ocean.