Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
न तस्मात् प्रतिगृह्णीयुर्न विशेयुश्च तेन हि / अङ्कयित्वा स्वकाद् राष्ट्रात् तं राजा विप्रवासयेत्
na tasmāt pratigṛhṇīyurna viśeyuśca tena hi / aṅkayitvā svakād rāṣṭrāt taṃ rājā vipravāsayet
Por isso, ninguém deve aceitar dádivas dele, nem conviver ou misturar-se com ele. Tendo-o marcado com um sinal de desonra, o rei deve bani-lo do seu próprio reino.
Vyasa (narrator) conveying dharma-instruction to the listening sages
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
This verse is primarily juridical (raja-dharma), not metaphysical; it supports the wider Purana’s aim of protecting dharma in society so that individuals can pursue purification and Self-knowledge without social disorder.
No direct yogic technique is taught here; instead, it frames ethical and civic restraint—social non-association with wrongdoers—as a supportive boundary for dharmic living that undergirds disciplines like Pashupata-oriented purification and steadiness of conduct.
It does not explicitly discuss Shiva–Vishnu unity; indirectly, it reflects the Purana’s synthesis where divine teaching upholds both spiritual liberation and social dharma—lawful kingship as a protector of the sacred order honored across Shaiva and Vaishnava streams.