Kāraṇānvēṣaṇam: The 32 Marks of Hari, Defects (Doṣas), Death-Omens, and Hari’s Omnipresence in Social & Household Life
सप्ताधिकैर्विंशतिलक्षणैस्तु समायुता याः स्त्रियो लक्ष्मणाद्याः
saptādhikairviṃśatilakṣaṇaistu samāyutā yāḥ striyo lakṣmaṇādyāḥ
As mulheres dotadas de vinte marcas, juntamente com mais sete sinais adicionais, começando por traços auspiciosos, são tidas como possuidoras de características afortunadas.
Lord Vishnu
Concept: Auspicious marks are treated as indicators of fortune and well-being; the text frames embodied signs as meaningful within a cultural dharmic worldview.
Vedantic Theme: Guṇa and prārabdha reflected in embodiment (a purāṇic/saṃskāra lens rather than strict Vedānta); śrī as auspicious order in life.
Application: Use such descriptions cautiously as cultural-historical material; in modern use, translate ‘auspicious marks’ into ethical and relational virtues (health, kindness, steadiness) rather than deterministic body-judgment.
Primary Rasa: shringara
Secondary Rasa: adbhuta
Related Themes: Nearby verses on lakṣaṇa lists for Viṣṇu and for humans; continuity of ‘lakṣaṇa’ discourse in this chapter
This verse frames lakṣaṇas as traditional indicators of auspicious disposition and fortune, used to describe ideal or fortunate characteristics in a dharmic context.
Within the Preta Kanda’s instructional tone, Vishnu explains classifications and signs; here, he notes a set of auspicious marks (twenty plus seven) describing fortunate women.
Treat such descriptions as ethical-cultural ideals—prioritizing virtues, good conduct, and auspicious habits—rather than as rigid judgments about a person’s worth.