Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
Quando Vasiṣṭha soube que aquilo fora feito pelo Rākṣasa, e não pelo rei, lamentou ter amaldiçoado um monarca sem culpa e praticou austeridades por doze anos para se purificar. Enquanto isso, Saudāsa tomou água nas mãos e, recitando o mantra de maldição, preparou-se para amaldiçoar Vasiṣṭha, mas sua esposa Madayantī o impediu; irada, derramou aquela água junto aos pés do guru. Então o rei viu que as dez direções, o céu e a superfície da terra estavam por toda parte repletos de seres vivos.
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.