Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 11
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Meets Lord Śiva: Devotee as Living Tīrtha and the Lord’s Māyā
आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥
ātmany api śivaṁ prāptaṁ taḍit-piṅga-jaṭā-dharam try-akṣaṁ daśa-bhujaṁ prāṁśum udyantam iva bhāskaram
Śrī Mārkaṇḍeya viu Bhagavān Śiva surgir de súbito dentro do próprio coração. Suas jaṭās douradas pareciam relâmpagos; ele tinha três olhos, dez braços e um corpo alto que brilhava como o sol nascente. Vestia pele de tigre e trazia tridente, arco, flechas, espada e escudo, além de um rosário, um tambor ḍamaru, um crânio e um machado. Admirado, o sábio saiu do samādhi e pensou: “Quem é este, e de onde veio?”