Shloka 14
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
Ao ouvir o relato de Bhṛgu, os sábios ficaram maravilhados; livres de toda dúvida, tornaram-se ainda mais convictos de que Viṣṇu é o Senhor supremo. Dele procedem a paz e a destemor, os princípios essenciais do dharma, o desapego unido ao conhecimento, os oito poderes do yoga místico e Sua glória, que remove as impurezas da mente. Ele é chamado o destino supremo dos sādhus pacíficos e equilibrados—desapegados, que abandonaram toda violência. Sua forma mais querida é a pureza do sattva, e os brāhmaṇas são Suas divindades veneráveis; os de intelecto agudo, estabelecidos na paz interior, O adoram sem motivos egoístas.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :
FAQs
This verse states that true peace (śānti) and fearlessness (abhayam) arise from Lord Viṣṇu.
Because what they heard confirmed Viṣṇu’s supreme position, causing their uncertainty to dissolve and their faith to deepen.
Strengthen daily remembrance and devotion to Viṣṇu—letting spiritual shelter replace anxiety and indecision.