Parīkṣit’s Questions and the Prelude to Kṛṣṇa’s Advent
Earth’s Burden, Viṣṇu’s Order, and Kaṁsa’s Fear
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
pitāmahā me samare ’marañjayair devavratādyātirathais timiṅgilaiḥ duratyayaṁ kaurava-sainya-sāgaraṁ kṛtvātaran vatsa-padaṁ sma yat-plavāḥ
Tomando como barco os pés de lótus de Kṛṣṇa, meu avô Arjuna e os demais atravessaram o oceano do exército Kaurava em Kurukṣetra, onde comandantes como Bhīṣma eram como peixes enormes capazes de engoli-los; mas, pela misericórdia do Senhor, cruzaram-no tão facilmente quanto se pisa a pegada de um bezerro. Porque minha mãe se refugiou em Seus pés de lótus, o Senhor, com o Sudarśana-cakra na mão, entrou em seu ventre e salvou meu corpo—semente final da linhagem dos Kurus e dos Pāṇḍavas—quase destruído pela arma ígnea de Aśvatthāmā. Esse mesmo Śrī Kṛṣṇa, que aparece como homem por Sua māyā, manifesta-Se dentro e fora de todos os seres corporificados como o Tempo eterno, concedendo libertação a todos: para uns como morte severa, para outros como vida imortal. Ó sábio, esclarece-me descrevendo Seus atributos transcendentais.
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (10.14.58) :
This verse recalls how Arjuna crossed the “ocean” of the Kaurava forces as easily as a calf’s footprint, implying that Krishna’s grace makes the impossible possible for His devotee.
Parikshit is establishing Krishna’s proven guardianship of his lineage—remembering the Kurukshetra context and the formidable opponents whom Arjuna faced.
When one takes sincere shelter of God through devotion and right action, overwhelming obstacles can become manageable through inner strength, guidance, and grace.