सर्वजीजानां तु प्रथमवापे सुवर्णोदकसम्प्लुतां पूर्वमुष्टिं वापयेदमुं च मन्त्रं ब्रूयात्प्रजापतये काश्यपाय देवाय च नमः सदा । सीता मे ऋध्यतां देवी बीजेषु च धनेषु च ॥ कZ_०२.२४.२७ ॥
sarvajījānāṃ tu prathamavāpe suvarṇodakasamplutāṃ pūrvamuṣṭiṃ vāpayedamuṃ ca mantraṃ brūyātprajāpataye kāśyapāya devāya ca namaḥ sadā | sītā me ṛdhyatāṃ devī bījeṣu ca dhaneṣu ca
Na primeira semeadura de todas as sementes, ele deve semear primeiro um punhado que tenha sido aspergido com “água de ouro” e recitar este mantra: “Homenagem sempre a Prajāpati, a Kāśyapa e ao deus. Que a deusa Sītā prospere para mim — nas sementes e nas riquezas.”
Ritual acts can coordinate collective practice, reinforce legitimacy, and psychologically anchor compliance and optimism around state farming and revenue cycles.
Sītā is also the ‘furrow’—a symbol of cultivated land and fertility—linking religious language to the material aim of higher yields and revenue.