Adhyaya 5
ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਸੁ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਆਦਰਸ਼ ਰਾਜਾ ਅਮਾਵਾਸੁ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ, ਪਿਤ੍ਰਭਕਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਅ-ਸੰਯਮੀ, ਅਹਿੰਸਕ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸਥਿਰਚਿੱਤ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਚਕਾਲ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨੈਵੇਦ੍ਯ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਾਸਾਹਾਰ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਦੋਸ਼ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਝੂਠ, ਦੁਰਭਾਵ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਅਪਰਾਧਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਮ੍ਯ, ਨੈਮਿੱਤਿਕ ਅਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਕਰਮ ਸਾਤ੍ਤਵਤ/ਵੈਸ਼ਣਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕਥਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਜਾਂ ਬੋਲ-ਦੋਸ਼ ਕਾਰਨ ਪਤਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ-ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਤ੍ਰ-ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਪੁਨਰਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਰਭੈ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Read Skanda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.