Adhyaya 264
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਵ–ਦੇਵੀ ਸੰਵਾਦ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਈਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭਾਸ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨੰਦਿਨੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਪਾਤਕ-ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਫਾ ਪੁੰਨਸ਼ੀਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ/ਸੰਗਮ-ਸਥਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਰਸ਼ਨ-ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਸਿੱਧ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ-ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थिता देवि गुफा पातकनाशिनी । ऋषीणां संस्थितिर्यत्र सिद्धानां पुण्यचेतसाम्
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਣ੍ਯਚਿੱਤ ਸਿੱਧ ਜਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
Verse 2
तत्र गत्वा महादेवि गुफां यः पश्यते नरः । स मुक्तः सर्वपापेभ्यश्चांद्रायणफलं लभेत्
ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 264
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नंदिनीगुफामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःषष्ट्यु त्तरद्विशततमोऽध्यायः
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਕਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਭਾਸਖੇਤਰਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਵਿੱਚ ‘ਨੰਦਿਨੀ ਗੁਫਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਨਾਮਕ ੨੬੪ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।