Adhyaya 229

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गंगां त्रिपथगामिनीम् । अनरकेशतो देवि ऐशान्यां दिशि संस्थिताम्

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ ਗੰਗਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਅਨਰਕੇਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ (ਈਸ਼ਾਨ) ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।

Verse 2

स्वयंभूतां धरामध्यादानीतां विष्णुना पुरा । यादवानां तु मुक्त्यर्थं सर्वपापोपशान्तये

ਉਹ ਸਵੈੰਭੂ ਹੈ; ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਮਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

Verse 3

यस्तत्र कुरुते स्नानं कथंचित्पुण्यसंचयात् । श्राद्धं चैव विधानेन न स शोचेत्कृताकृते

ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨ-ਸੰਚੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

Verse 4

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं प्राप्नुयाद्देवि कार्तिक्यां जाह्नवीजले

ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜੋ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਕੋਈ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕਰਮ/ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 5

कलौ युगे तु संप्राप्ते दुर्ल्लभं तत्र दर्शनम् । किं पुनः स्नानदानं तु प्रभासे जाह्नवीजले

ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ!

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगामाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਭਾਸਕਸ਼ੇਤਰ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਅੰਦਰ ‘ਗੰਗਾ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਉਨੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।