Adhyaya 201

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मिन्स्थाने महादेवि स्मशानं कालभैरवम् । ब्रह्मकुण्डं वरारोहे यावद्देवः कृतस्मरः

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ—ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲੀ—ਕਾਲਭੈਰਵ ਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ્મਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਤਸ੍ਮਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।

Verse 2

तत्र ये प्राणिनो दग्धा मृताः कालविपर्ययात् । ते सर्वे मुक्तिमायांति महापातकिनोऽपि वा

ਉੱਥੇ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਉਲਟ-ਫੇਰ (ਮੌਤ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ) ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਪਾਤਕੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।

Verse 3

कृतस्मरान्महादेवि यावन्मंकीश्वरः स्थितः । महास्मशानं तद्देवि अपुनर्भवदायकम्

ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ! ਕ੍ਰਿਤਸ੍ਮਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਮੰਕੀਸ਼ਵਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾ-ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਪੁਨਰਭਵ—ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ—ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

Verse 4

तस्मिन्स्थाने वहेद्यत्र विषुवं प्राणिनां प्रिये । तत्रोषरं स्मृतं क्षेत्रं तन्मे प्रियतरं सदा

ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੇ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ‘ਵਿਸੁਵ’ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਨਿਰਣਾਇਕ ਮੋੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਖੇਤਰ ‘ਉਸ਼ਰ-ਖੇਤਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ।

Verse 5

कल्पांतेऽपि न मुंचामि अविमुक्तात्प्रियं मम

ਕਲਪਾਂਤ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤਿ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।

Verse 201

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कालभैरवस्मशानमाहात्म्यवर्णनं नामैकोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ‘ਪ੍ਰਭਾਸ-ਖੇਤਰ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ’ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ‘ਕਾਲਭੈਰਵ ਸਮਸ਼ਾਨ ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਇਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।