Adhyaya 170
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਝਵਾਨ ਸਾਧਕ ਮਾਤ੍ਰਿਗਣਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੀ ਬਲਾਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ-ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭਾਸ-ਖੇਤਰ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿਧੀ ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵਰਤ/ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਬਲਾਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਹੈ। ਪਾਯਸ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਨੁਸਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਸੁਖ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੀਤਦਾ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मातृगणान्सुधीः । तत्रैव बलदेवीं च नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਮਾਤ੍ਰਿਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ, ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਸਥਾਪਿਤ ਬਲਾਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
Verse 2
श्रावण्यां श्रावणे मासि यस्तां पूजयते नरः । पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः
ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ—
Verse 3
तस्य वर्षं महादेवि सुखं गच्छेत्सुपूजितम्
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਐਸੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਧੀਵਤ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੀਤਦਾ ਹੈ।
Verse 170
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोध्यायः
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ—ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ—ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਭਾਸਖੇਤਰ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਵਿੱਚ, “ਮਾਤ੍ਰਿਗਣ ਅਤੇ ਬਲਾਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਸੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।