
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਈਸ਼ਵਰ ਉਵਾਚ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਲਲੇਖਿਤ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਥਿਤ ਤੀਰਥ-ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ “ਨਾਸਤ੍ਯੇਸ਼ਵਰ” ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕਲਮਸ਼—ਧਰਮ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ—ਦਾ ਮਹਾਨ ਨਾਸਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ-ਵਾਧੇ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਲੋਫ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਭਾਗ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭਾਸਖੇਤਰਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਪਖੰਡ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਨਾਸਤ੍ਯੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ” ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾ-ਯਾਤਰਾ, ਤੀਰਥ-ਨਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ-ਫਲ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਥਲ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਤੀਰਥ-ਸੂਚਕ ਬਣਦਾ ਹੈ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्मात्पूर्वेण संस्थितम् । नासत्येश्वरनामानं महा कल्मषनाशनम्
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਥਿਤ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਓ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਸਤ੍ਯੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਲਮਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
Verse 163
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नासत्येश्वराश्विनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ—ਇਕਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਖੰਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਭਾਸਕਸ਼ੇਤਰਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਵਿੱਚ—“ਨਾਸਤ੍ਯੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ 163ਵਾਂ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।